ಕೈಮರ
ಕೈಮರ ಕಾರಿರುಳೆಲ್ಲೆಡೆ, ನೇಸರನಿಳಿದಿಹ ಮಾಸಲು ಗಿರಿಗಳ ಹಿಂಬದಿಗೆ, ಬಾನಲಿ ಕಾಣಿಸವರಿಲುಗಳೊಂದೂ ಬೆಳಗಲು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಮುಗುಳುನಗೆ. ಗೂಗೆಯು ಹಾರಿತು ಬಯಲನು ಹಾಯುತ ಕೂಗನು ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಬೆರೆಸಿ, ಮಂಕದು ಕವಿದಿರೆ ಪುಟ್ಟನು ನಡೆದನು ಬಿರುಸಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಹಾಕುತಲಿ. ಆ ಕಗ್ಗತ್ತಲಿನೊಳು ನಡುನಡುವೆಯೆ ಮಿಂಚಿನ ತಾಂಡವ ನಡೆದಿತ್ತು, ಕೆಸರಿನ ಜಾಡನು ತೋರಿತ್ತು, ಬೇಲಿಯ ನೆರಳೂ ಕಂಡಿತ್ತು! ಭೀಕರ ಕಾವಳ ಕವಿದಿರೆ ಪಥವನು ತಡಕಾಡುತಲವ ಹುಡುಕಿದನು, ಘೋರದ ರೂಪವನೊಂದನು ದೂರದಿ ಕಂಡಂತೆನಿಸಿಯೆ ಬೆದರಿದನು. ಮಾರಕವೆನಿಸುವ ಭೀಕರ ಕಾಯವು ಬಿಳಿಯುಡುಪನು ತಾ ಹೊದ್ದಿತ್ತು, ಪುಟ್ಟನ ಜುಟ್ಟನು ಹಿಡಿದೆಳೆದಾಡಲು ತೋಳ್ಗಳನಗಲಿಸಿ ಕಾದಿತ್ತು! ಮೈ ಮರಗಟ್ಟಿತು ಥರಥರಗುಟ್ಟಿತು ಮುಂದಿರುವಾಕೃತಿಯನು ನೆನೆದು, ಕೆಚ್ಚೆದೆಯಿಂದಲಿ ಕೈಲಾದುದ ತಾ- ನೆಸಗುವ ನಿಶ್ಚಯ ಪುಟ್ಟನದು. ತನ್ನೆಲ್ಲಳವನು ಕೂಡಿಸಿ ನಡೆದನು ಹುಡುಗನು ಬೇತಾಳದ ಕಡೆಗೆ, ಮಬ್ಬಿನಿರುಳಿನಲಿ ತವಕದಿ ಚಲಿಸುತ ಬೀರಿದ ನೋಟವನದರೆಡೆಗೆ. ಹತ್ತಿರವಾಗಿರೆ ಭೂತಾಕಾರವು ಭಯವದು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು, ತಟ್ಟುತ ಕೈಗಳ ಪುಟ್ಟನು ನಕ್ಕನು ಹೊಟ್ಟೆಯು ಹುಣ್ಣಾಗುವವರೆಗೂ! ಕೈಮರವಿದ್ದಿತು ಭೂತವದಲ್ಲವೊ, ನೆರವಿಗೆ ದಾರಿಯ ಹೋಕರಿಗೆ! ಕತ್ತಲ ಮಾಯೆಯು ಕಳೆದಿರೆ ಬೆರಗಿನ ನಿಜವದು ಕಂಡಿತು ಪುಟ್ಟನಿಗೆ. ಹೊಸತೊಂದುತ್ತಮ ಪಾಠವ ಕಲಿತೆನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲೆಂದನ...